Signeren &zo, zondag 30 mei 13:00

Mon, 24 May 2010 20:47:31 +0200

Op Zondag 30 mei is de Leidse Boekenmarkt weer in de stad. de Oude Rijn wordt dan eens niet aan het oog onttrokken door vis, groente, kaas en andere troep die slecht is voor de gezondheid, maar door boeken, boeken en nog eens boeken. Om de boel wat aan te kleden heeft Selexyz Kooyker een aantal schrijvers uitgenodigd op te treden in kroegen langs de Oude Rijn. Van 13:00 tot 14:00 sta ik in cafe Van Engelen (Oude Rijn 1, naast Australian ijswinkel) met collega-debutant Rick van Leeuwen. Komt dat zien.

Boekpresentatie 15 april in de nieuwe anita a’dam

Mon, 29 Mar 2010 09:28:38 +0200

Op donderdag 15 april wordt Gewapende man voor het eerst aan het volk getoond. Deze feestelijke gebeurtenis zal plaatsvinden in De Nieuwe Anita te Amsterdam. Aanvang 20:00. Om de feestvreugde te verhogen zullen The New Beetles optreden in een uniek “unplugged” concert.
Op mijn weblog kan je meedoen met de actie Win een Gratis Boek, zie hier

Gerwin wint Nationale gedichtenwedstrijd

Fri, 29 Jan 2010 23:42:44 +0100

Ik liep vannacht over het Leidseplein met een stuk bordkarton onder de arm dat een meter naar voren en een meter naar achteren uitstak. Het woog vrijwel niets, en dat had de wind ook in de gaten, pesterig duwde hij beurtelings tegen de voor- en de achterzijde, als hij dat deed maakte ik een hupje waaraan niemand kon zien dat het me moeite kostte met dat stijve stuk karton te lopen. In de zaal had ik het ding moeiteloos boven mijn hoofd gehouden, dat leek mij een leuk gebaar.
Op straat zag niemand dat ik een winnaar was, want ik liep met de bedrukte zijde tegen mij aan. Niemand zag dat tegen mijn jas aan vier nullen en een één aanschurkten. Dat wilde ik ook niet. Het is toch Amsterdam, dacht ik, en ook al zal de meest ongeschoolde struikrover begrijpen dat je met dat bord zelfs bij de ABN-Amro niet hoeft aan te komen, helemaal gerust was ik er niet op. Ik hield al die nullen verborgen. “Voor zoveel geld slaan ze je graag dood,” zeggen we bij ons thuis dan.
Enkele reacties:
“Zo, dat is mooi! En hoe is ’t weer bij jullie?” (vader)
“Schitterend! Dus die nieuwe keuken komt er!” (echtgenote)
“Schrijf je wel vaker gedichten?” (zomaar iemand die mij hartelijk feliciteerde)
“Jammer dat je er niet op gekleed bent” (John Jansen van Galen)
“O, en je zit morgen in de Wereld Draait Door” (meneer van de organisatie die dat ook echt hoopt)
“Misbruik, de perfecte titel voor dit misbaksel” (lezersreactie van do. 21 jan op de site van “Met het Oog op Morgen")
"Ik vind het boek beter!" (Gerwin)
Pers: Trouw NRC AD NOS Parool Leids Dagblad NU.nl
zie hier voor de volledige tekst en persbericht
Het fragment uit De Wereld Draait Door

Nieuwe site

Mon, 26 Oct 2009 15:52:17 +0100

The New Beetles hebben een nieuwe website. Er moet een nieuw elan uit spreken, en als ik het mag zeggen: dat doet het ook. Een soort remaster zeg maar, hetzelfde maar dan duurder. In ons geval mocht dat ook wel een keer.
Er is ook een YouTube kanaal, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het wat ver gaat wat om daar in dit stadium gewichtig over te doen. Komt nog wel.

Oemoemenoe

Wed, 7 Oct 2009 08:37:22 +0200

Het onderstaande las ik op een website die zich tot doel gesteld heeft de Zeeuwse taal (waag het niet in het bijzijn van ’n echte Zeeuw een dialect te noemen) te promoten.
Het is een snipper uit een heel verhaal, van een appelboer die zonder snedig, scherp, ironisch of zelfs maar mopperig te doen, vertelt wat hij het liefst had gedaan met zijn leven. Grieks leren, dat was zijn grote droom. Maar ja, de harde strijd om het bestaan noopte hem zich bezig te houden met die appels, dag in dag uit.
“En as m'n tied dan gekommen is, en ze vraege me wat ik mee m'n leven gedaen 'ebbe, dan is t'r eigenlijk mae eên antwoord: 'Ik ao vrêselijk graog de Griekse klassiekers wille leze, mae d'r kwam nie van, wan ik was bezig mee appels.”
Wat moet ik hier over zeggen? Dat het tintelt van de ingehouden dramatiek? Dat het Zeeuwse taaltje de tragiek een soort lichtheid geeft, waardoor het om te lachen is? Dat het in gewoon Nederlands zelfs niet om te huilen zou zijn? Ik hoor het mijzelf zeggen, mijn stem klinkt hol, als schallend koper.
Wij hebben ‘m allemaal, die onpraktische kant, die ons ertoe aanzet offers te brengen omwille van het bereiken van schijnbaar onzinnige doelen, omwille van het scheppen van dingen die groter en eleganter zijn dan wijzelf.
Oemoemenoe?*
Tja, die verdomde appels...

*wat moeten we nu?

Omstebeurt

Tue, 25 Aug 2009 16:07:40 +0200

Ik zit op een laag stoeltje dat is bekleed met rugpijn en ik trek de haren uit mijn hoofd, met een pincet. De grijze haren. Een mens is immers op de eerste plaats ijdel, dat weet u ook best. Een ijdeltuit die zich verveelt. Zeker op een camping.
Vanuit de tent komt herrie. De herrie zwelt aan. Mijn dochter roept mij. Of ik kan regelen dat zij nu eens met de blauw mag. Haar broer zit de hele tijd al met de blauw. Ze is vijf.
“Jongens, omstebeurt met de blauw” zeg ik.
“Ik heb gewoon veel lucht. Dus.” zegt de jongen.
Tegenover ons staat een De Waard tent aan de grond genageld met honderdtachtig haringen, in perfecte snit, en voor die tent zit een kerel van veertig de ganse dag zijn lange blonde haren te kammen. Hij heeft geen kinderen, wel een vriendin die keurig doet wat hij zegt, die niet zeurt en die ’s nachts gilt als ze klaarkomt.
Uit mijn tent komt een huil.
“OmsteBEURT zegt papa!” roept mijn dochter door haar eigen gejank heen.
Ik trek een donkere haar mee, dat doe ik soms per ongeluk, maar de meeste zijn griezelig wit, en ik ben griezelig ijdel en ik heb een handspiegeltje. En een pincet. Had ik dat al gezegd? De achterkant, daar kan ik niet bij. Dat moet een ander doen. Maar mijn zelfrespect is nog niet zo ver afgebrokkeld dat ik zoiets ga vragen.
Ik kijk langs het spiegeltje, ik zie dat de blonde campingkoning onze kant op kijkt terwijl hij zijn klitten uitkamt. Het huilen wordt harder. Mijn zoon doet mee.
“Stil eens! Jullie mogen haren uit papa zijn hoofd trekken, met een pincet, omstebeurt. Maar alleen de grijze. Aan de achterkant.”
Het huilen stopt.
“Ik mag eerst” roept de vijfjarige.
“Ja hooor, jij wilt altijd eerst!”
“Nietus”
Ik wil dit niet, ik wil niet dat de campingviking lucht krijgt van mijn problemen.
“Omstebeurt eerst” zeg ik, “Jij had het eerst de blauw dus Emma mag eerst haren trekken”
Vijf minuten later ligt er een twintigtal haren in de wasteil, het zijn allemaal donkerbruine. Daar komen glimmende grijnzende grijze exemplaren voor terug, dat weet iedereen. Ik sta op uit het herniastoeltje, probeer iets aardigs te bedenken om te zeggen tegen mijn kinderen, maar ik zit met een verhaal in mijn hoofd. Een verhaal over een doorgedraaide kampeerder die ‘s nachts bolletjes camping-gas lek steekt en de sissende dingen in de tenten van de andere gasten gooit. Omstebeurt, maar langharige campinggoden mogen eerst.

Zoveel water zo dicht bij huis

Wed, 12 Aug 2009 10:11:25 +0200

Er zijn auteurs, arme sloebers, die “schrijvers-schrijver” worden genoemd. Writer’s writer - in het Engels bekt het nog ellendiger - dat schijnt een hele eer te zijn. Je wordt zoiets natuurlijk niet zomaar, in de eerste plaats moet je dood zijn. Ik kwam de lugubere eretitel voor het eerst tegen in een necrologie van Henk Romijn Meijer, daarna stuitte ik er keer op keer op. Het moet gezegd, iedereen begrijpt meteen wat ermee bedoeld wordt. Een schrijversschrijver wordt niet gelezen, door een publiek, maar bestudeerd en bewonderd, door een groepje ploeteraars die evenmin gelezen worden. Luguber dat zei ik. Toch vrees ik dat ze inderdaad bestaan, schrijvers die meer genoemd worden in voordrachten en interviews dan dat ze boeken verkocht hebben. Raymond Carver is er één.
Ik ben Carver gaan lezen omdat lui met smaak te pas en te onpas roepen dat ‘ie zo goed is. Ik moest er nog goed mijn best voor doen, want in de ‘betere boekhandel’ (waarom is er geen ‘schrijversboekhandel’ met een afdeling ‘schrijversschrijvers’?) is zijn werk al lang niet meer te vinden. Enfin, de openbare bieb had nog een vergeeld exemplaar van zijn bundel Zoveel water zo dicht bij huis. Wat lekker is haal je van ver, zo interpreteerde ik die titel. Voor mij is de bieb best ver – de afdeling vertaalde fictie tenminste.
Toen ben ik naar huis gegaan, heb de kinderen voor de tv gezet en ben gaan lezen.
Ik ben een aantal keren van mijn stoel gedonderd. Daarna moest ik nog boodschappen doen. U had mij die middag op straat kunnen aantreffen, te voet, verzonken in dat boekje, met twee kinderen voor mij uit als geleidehonden. Het was voor het eerst dat ik op straat liep te lezen. Ooit.
Het eerste verhaal is het titelverhaal. Het gaat over een man en een vrouw, middelbaar. Echtpaar is een groot woord. Alle verhalen van Carver gaan over failliete huwelijken, zeggen de schrijversschrijverlezers. De man kampeert een weekend met twee vrienden in de wildernis, ze vinden het lijk van een jong meisje in de rivier. Ze halen het lijk eruit, zetten hun tent op, eten, drinken whisky, besluiten dat het te laat is, de auto staat immers 5 mijl verderop en het wordt al donker. Ze gaan slapen. De volgende dag gaan ze vissen. Waarom niet, ze zijn er nu toch? Ze eten, drinken whisky en gaan weer slapen. De volgende dag breken ze op, lopen naar de auto, rijden naar een telefoon en bellen de politie. Ze geven hun namen door, vertellen wat ze gevonden hebben en waar, en rijden naar huis. Dan begint het verhaal eigenlijk pas. De vrouw kan niet geloven dat haar man doodgemoedereerd vakantie vierde naast een lijk. De man vindt dat ze er niet zo’n toestand van moet maken, wat kon hij nou uitrichten?
Het gaat mij niet om dit overigens schitterende, tragikomische gegeven. Het gaat mij om de intensiteit in de scènes, en hoe Carver die intensiteit met taal bereikt. Later meer daarover. Deze week plaats ik nog een paar blogs over Carver. Razend interessant is dat er in de bundel twee versies van dit verhaal zijn opgenomen. Een waardevolle les in schrappen, schaven, redigeren. Daar kom ik op terug. Lezen!
Toch een schrijversschrijver dus? Welnee, Raymond Carver is een mensenschrijver. Punt.
U vraagt wat dat nu weer is? Dat is net zo iets als een notencomponist.

Mimesis

Mon, 25 May 2009 15:42:41 +0200

Ceci n’est pas un poète.
Ceci is een imitatie van een schrijver die zijn contract tekent.
Mijn hoofd en de mensen om mij heen heb ik eraf geknipt, uit privacy overwegingen, maar u kunt er vanuit gaan dat het allemaal schrijvers, redacteuren, uitgevers en journalisten zijn. Of worden. Hoe dan ook, het was reusachtig gezellig.
Maar nu even de kern van de zaak: mimesis.
Het tafereel hierboven deed mij denken aan Richard Krajicek, Wimbledon in 1996. Je kan die dingen immers het beste vergelijken met gebeurtenissen van ongeveer gelijke grootte. Toen zijn machteloze tegenstander de laatste bal in het net mepte viel de Kraai op zijn knieën en liet zich vervolgens naar achteren vallen. Een imitatie van Björn Borg, vijfmaal zeeg de Zweed op die manier neer op het gras, gratieus als een acteur in een oorlogsfilm die een denkbeeldige kogel incasseert. Krajicek's val was wat onhandig uitgevoerd, ik zag dat meteen, het was geen Borg, maar ik kon niet precies zeggen waarom.
Later vertelde Richard heel openhartig over dat moment. Hij wilde inderdaad op Borgiaanse wijze naar het gras gaan, het leek hem de meest gepaste manier om de overwinning te vieren. Dat vond ik mooi, ik zag het als een gebaar van nederigheid, niet van arrogantie. Wat hij daarna vertelde raakte mij diep. Toen hij daar zat, op zijn knieën, en met zijn rug achterover viel werd hij bevangen door een vrees die even verschrikkelijk als onredelijk was. Maar hij wás er wel degelijk. "Stel je voor dat ik mij vergist heb", dacht de kampioen, "stel je voor dat dit helemaal niet het laatste punt was?"
Ja zeg, stel je voor.
Hij kwam overeind en zag dat het goed was, want de ballenjongens applaudisseerden voor hem. Maar het moment waarop de angst heel even zijn keel dichtkneep! Ceci n’est pas un champion! Dat moment zal hem heugen.
Vandaag heb ik het contract echt getekend.
Ik zit de dingen op te blazen door ze nietig te maken, dat weet ik ook wel. Maar ik reken op ieders erbarmen als ik nog eens gedwongen word iets of iemand na te doen.

Kastanjebloesem & champagne

Mon, 11 May 2009 14:39:46 +0200

Natuurlijk ben ik op de motor gegaan.
Met wie moet ik het anders vieren, zo één twee drie?
De kastanjes laten hun bloemen los, de wind maakt dat ze in de lucht blijven hangen. Ik rijd door confettiregen. Ik kan het niet laten mijn linkerarm even de lucht in te steken, dwars door de steeds opnieuw opwaaiende bloemenhulde. Laat de kurken knallen! Leve de koning! In Amsterdam baart zoiets geen opzien, men denkt hooguit dat ik een andere weggebruiker de ziekte wens.
Ik ga nog even niemand bellen, ik ga eerst een tijdje op mijn geluk zitten, zo houd ik het nog even warm. Het enige zinnige om te doen lijkt mij te gaan lunchen in Hotel Americain, tout seulement, net als echte schrijvers doen als ze zich geen raad weten met hun aanvallen van ijdelheid.
Ik bestel salade met vis en een glas witte wijn. Dat is behoorlijk gay, ik hoop dat de ruftende, met insecten geplamuurde motorjas die over mijn stoel hangt genoeg tegenwicht biedt.
Mulisch is er niet. Daar ben ik wel blij om, stel je voor dat ik aandrang zou krijgen op hem af te lopen, te vertellen dat ik over een goed halfjaar zal debuteren? Die man laat zijn teennagels vijlen door debutanten – als hij een goede dag heeft. Bovendien houd ik niet van Mulisch, van zijn nagels noch zijn boeken.
Tommy Wieringa komt binnen. Denkt hij soms dat hij de nieuwe Mulisch is? Zijn kaalgeschoren hoofd is moeilijk te negeren, maar ik denk ineens nogal dwangmatig aan zijn teennagels. Wiens ijdelheid is ermee gediend als ik hem aanspreek? Onno Blom komt op, van links, hij begroet Tommy hartelijk. Hij heeft ook tekst, maar die is niet te verstaan. Als toneelstuk is het niet best.
Het zijn vrienden, die twee. Ik droom er een beetje bij weg.
Wat zit ik nou naar ze te staren? Ik raak helemaal de draad kwijt. Ik beeld mij in dat ik op ze afloop, en Tommy met een zo bezorgd mogelijke blik het advies geeft dat hij zijn volgende boek beter niet in januari 2010 kan laten uitkomen, aangezien mijn debuut dan alle aandacht zal opeisen.
Ik slik een rivierkreeftje weg. Weinig smaak. Een duur kauwgompje.
Ik zei het al, ik heb moeite de ware grootte van een gebeurtenis te zien. Maar sommige dingen zijn op iedere grootte even mooi. De kastanjebloesem bijvoorbeeld.
Of een debuut bij een heuse uitgeverij.
Mijn roman “Gewapende Man” (werktitel) zal begin 2010 verschijnen bij uitgeverij Contact.

Venezia - That sinkin' feeling

Fri, 27 Mar 2009 08:58:50 +0100

Rijnlands Lyceum @ Venice Tour 2009
... and we all had a great time... we rocked La Fenice (El Grillo), shook up Zanipolo (dwars door de hoogmis heen), brought an ode to Galuppi (who?), earned a couple of dimes and looked into that lucky old sun - all day long.
This is the Venice “sinkin’ feeling blues”.

Walking on the water
in a dead end street
tracking down the prints
of my own two feet

This city makes you weightless
for a moment or two
got no right direction
ain't got nothing to do

Just gotta get that good old sinkin' feeling
get my feet wet in a million tears
Gotta get that good old sinkin' feeling
As I'm reeling through the years

Ain't got no reason
ain't got no rhyme
they're written on the walls
and on the clear blue sky

the city makes you speechless
it's got all shades of blue
ain't got nowhere to go
ain't got nothing to do

Just gotta get that good old sinkin' feeling
gotta leave the blues and a million tears
Gotta get that good old sinkin' feeling
As I'm reeling through the years